Langdurig zieken die werk weigeren, verliezen 10 procent van uitkering

Langdurig zieken die werk weigeren, verliezen 10 procent van uitkering
Foto: BELGA

Langdurig zieken, van wie een arts vindt dat ze nog kunnen werken, worden binnenkort begeleid naar een andere baan. Als ze niet meewerken of een aangeboden job weigeren, verliezen ze 10 procent van hun uitkering. Dat blijkt donderdag uit wetteksten die minister van Sociale Zaken Maggie De Block (Open VLD) heeft voorbereid en die De Tijd kon inkijken.

Momenteel wordt enkel nagegaan of zieken hun huidige job nog kunnen uitoefenen. Als dat niet zo is, bijvoorbeeld omdat ze met zware rugproblemen kampen, krijgen ze een uitkering. Er wordt niet uitgezocht of de zieke een andere functie aankan.

De bedoeling is dat binnenkort na enkele weken wel nagegaan wordt hoe die persoon aan het werk kan, bijvoorbeeld door hem in het bedrijf een andere functie te geven, parttime te laten werken of door hem naar een andere job te begeleiden. Zieke werknemers die volgens een arts nog kunnen werken maar die dat weigeren, verliezen 10 procent van hun uitkering.

De vakbonden hebben er niets op tegen dat zieke werknemers die kunnen werken, worden begeleid naar een nieuwe baan. Maar ze vinden het niet kunnen dat wie dat niet wil doen, wordt gestraft.

Brief aan Mevrouw De Block, Minister van Volksgezondheid

Mevrouw De Minister,

Het is goed om mensen te stimuleren om (opnieuw) gaan te werken. Mensen begeleiden naar een nieuwe job aangepast aan hun ziektetoestand en/of letsels daar kan niemand iets tegen hebben.
Doch wil ik, als trombose patiënt, toch enkele bemerkingen maken en misschien ook een paar ideeën meegeven.

Helaas is het de laatste jaren altijd de fout van de werknemer of werklozen en nu de zieken. Men hoort zelden spreken over sancties naar de werkgever toe die het onmogelijk maakt dat zijn personeelslid zelfs met aangepast werk of een nieuwe functie binnen het bedrijf aan het werk kan.
Daar ik geleerd heb dat belonen beter werkt dan straffen zou het misschien een goed idee zijn om bedrijven die dat wel doen te belonen. En als de werknemer zelf met een idee komt hoe hij ondanks zijn ziekte weer kan gaan werken, hetzij in het bedrijf of ergens anders, waarom zou je hem dan ook niet belonen met een premie. Of een gratis abonnement voor het openbaar vervoer of …

Als trombose patiënt heb ik verschillende arbeidsgeneesheren gehad die mij “gecontroleerd” hebben. De meeste gaven toe dat ze niet echt op de hoogte waren van de behandeling. Of de impact en bijwerkingen van de medicatie. Toch niet onbelangrijk als je moet gaan werken, nietwaar.
Van post-trombose syndroom hebben de meeste (controle artsen) nog nooit gehoord. Je bent “propvrij”, dus is alles in orde. Helaas Mevrouw de Minister. We dragen de last nog elke dag mee.
Je moet maar zo’n arbeidsgeneesheer treffen die je “begeleid” naar een nieuwe job.
Ik mocht terug gaan werken maar de werkgever ziet niet graag dat je bepaalde dingen niet meer mag doen of zelfs gewoon moet oppassen als je bepaalde taken doet. Neen, ze willen een gezonde, vitale, flexibele werknemer die gezond blijft tot aan zijn pensioen. Tot aan het 67ste jaar. Dit is helaas de realiteit.

Steunkousen zijn voor mij heel belangrijk. Net zoals duizenden andere trombose patiënten. Helaas worden ze bij mij niet terugbetaald. Op regelmatige tijdstippen bloedafnames ondergaan terwijl het via een INR meettoestel thuis kan gebeuren via een vingerprik. Nu moeten we soms verstek laten gaan op het werk omdat we zo nodig de bloedafname bij de arts moeten doen. Er zijn in het verleden al studies gedaan die bewezen hebben dat self-monitoring goedkoper en beter is voor de Sociale Zekerheid en de patiënt. In plaats van nieuwe studies te doen wat handen vol geld kost is het misschien beter om een terugbetaling van de INR Monitoring toestellen te overwegen.
En duizenden jonge meisjes en vrouwen die de anticonceptiepil nemen en daar een grotere kans op trombose hebben (en weer ziek worden, niet kunnen gaan werken, letsels van overhouden, …) En voor de jonge dames wordt “de pil” dan nog terugbetaald. Ik heb tot op heden nog niets vernomen dat de pil “trombose veilig” moet zijn of dat ze anders uit de handel genomen worden? Preventie is ook besparen, toch?

Ziek worden, Mevrouw de Minister is geen keuze. Het overkomt je. Alleen de patiënt kan weten, voelen inschatten of hij een job aan kan of niet. Hij moet zeker de kans krijgen om dit te proberen. Maar als het niet gaat of men wordt begeleid naar een job beneden je capaciteiten kan je ook aan de “nieuw-tijds-ziekte” ondergaan genaamd burn-out. En dat wens ik niemand toe. Preventie, een luisterend oor, dokters die hun materie kennen en tegemoetkoming voor trombose patiënten en vertrouwen dat de meeste mensen willen werken en een “echte” verplichting voor aangepast werk door de werkgever –zou al een grote stap vooruit zijn.

Met vriendelijke groeten